ในมิติทางจิตใจ
ความสุข อาจไม่ใช่การโหยหาเพื่อเป็นบางสิ่ง
ความสุข อาจไม่ใช่การไขว่คว้าเพื่อให้ได้บางอย่าง
ง่ายจน "ความคิด" นึกไม่ถึง
จึงบงการให้ใจไปไขว้คว้านู่นนี่
บงการให้ใจไปอยากเป็นนู่นนี่
แต่ยิ่งพยายามเป็นนู่นเป็นนี่
ยิ่งพยายามไขว่คว้านู่นนี่
หลายครั้งกลับยิ่งไม่พบความสุข
แต่ไปพบกับความทุกข์ใจแทน
ทุกข์จากความดิ้นรน
ทุกข์จากความเหนื่อยล้า
ทุกข์จากความกดดัน
ทุกข์จากความคาดหวัง
ทุกข์จากความปรารถนา
ทุกข์จากความอยากดี
ทุกข์จากความผิดหวัง
ทุกข์จากความรู้สึกผิด
ทุกข์จากความล้มเหลว
ทุกข์จากความรู้สึกด้อย
และ ในความจริง
บางที "ความสุข" เกิดขึ้น
เมื่อใจ "ยอมรับ" ตัวเราอย่างที่เป็น
ความสุข เกิดขึ้น เมื่อใจหยุดไขว่คว้า
หยุดกดดัน
หยุดคาดหวัง
แต่ยอมรับตัวเราอย่างที่เป็น
แม้ไม่สวย ไม่ดี เหมือนที่(คาด)หวัง
การ "ยอมรับอย่างที่เป็น"
กลับเป็นช่วงเวลาที่งดงามที่สุดของใจ
เป็นช่วงเวลาที่ใจเติบโตและเบิกบาน
เป็นช่วงเวลาของ spiritual growth 
(ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในทางจิตวิญญาณ)
ปล. และ บางครั้ง ความสวย ความดี
ที่คาดหวัง ที่อยากได้ ที่อยากเป็น
กลับเป็นการตกร่องภาวะอัตตาเป็นพิษชนิดหนึ่ง
- สามารถรับฟังเสียงบรรยายบทความนี้ได้ทางลิงค์นี้ค่ะ
บทความโดย พญ.ทานตะวัน อวิรุทธ์วรกุล
