บางคนก็แคร์คนอื่นน้อยเกินไป
ขณะที่บางคนก็แคร์คนอื่นมากเกินไป
การแคร์คนอื่่นน้อยเกินไป ก็มีผลเสียได้เหมือนกัน เช่น หลายคนไม่มีเพื่อน ไม่มีใครรัก ซึ่งสุดท้ายก็ทำให้ทุกข์มากเช่นกัน เพราะ ทำให้รู้สึกเหงา และ โดดเดี่ยว
ขณะที่บางคนแคร์คนอื่นมากเกินไป ก็มีผลเสียไปอีกแบบเช่นกัน
ทำให้ไม่เป็นตัวของตัวเอง
ใส่ใจสิ่งที่สังคมเรียกร้อง มากกว่า สิ่งที่ใจต้วเองเรียกร้อง
จนเป็นทุกข์ ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างที่ใจต้องการ
ลึกๆหลายคนรู้สึกเศร้าอยู่ภายใน
ไปเรื่อย ชีวิตกลับไร้แรงจูงใจ เหมือนมีชีวิตไปวันๆ
ขาดความกระตือรือร้น
เพราะ ไม่ได้ใช้ชี่วิตอย่างที่ตนเองต้องการเลย
แต่ทำตามความคาดหวังของคนอื่นตลอด
จนกระทั่งบางคน ไม่รู้ว่าตนเองต้องการอะไร
ถึงตอนนั้นยิ่งเกิดความรู้สึกว่างเปล่า และ สับสนในตัวเองมากขึ้นไปอีก
บางทีที่เราทำตามคนอื่นเรียกร้อย เป็นเพราะ เรากลัวเขาไม่รักเรา ไม่ยอมรับเรา
เราเลยยอมทุกอย่าง เพื่อให้ที่รัก ที่ยอมรับของคนอื่น
สุดท้ายก็กลายเป็นทาสความคิด ทาสความคาดหวังของคนอื่น
และ ที่เจ็บปวดมากที่่สุดคือ หลายครั้งเรายอมตามความคาดหวังของคนอื่น แต่สุดท้าย คนอื่นๆ เหล่านั้น อาจไม่ได้เห็นคุณค่าเรา และ รัก และ ยอมรับ เรา อย่างที่เราคาดหวัง
ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดเป็น 2 ชั้น
ชั้นแรก จากการใช้ช่ีวิตตามใจคนอื่น จนไม่เป็นตัวของตัวเอง
ขั้นสอง จากการที่ตนเองกลับไม่ได้ในสิ่งที่ใจต้องการ คือ ความรัก การยอมรับ
หลายคนกลายเป็นคนผิดหวังซ้ำๆ เจ็บปวดซ้ำ และ อาจโกรธเคืองคนอื่นที่ทำกับเราแบบนี้
โดยลืมไปว่า ส่วนหนึ้่ง เป็นเพราะเราเอง ก็อนุญาตให้คนอื่นมาทำกับเราแบบนี้เองด้วย
อนุญาตให้คนอื่นมาเป็นนายเหนือเรา
ดังนั้น ในคนที่แคร์คนอื่นมาก ต้องการความรัก และ การยอมรับจากคนอื่นมาก ลองฝึกที่จะเป็นตัวของตัวเองให้มากขึ้น
ฝึกจะยอมรับตัวเอง อย่างที่เป็น
เพราะบางที การเป็นตัวของตัวเองให้มากขึ้น เราอาจไม่ได้สูญเสียความรักและการยอมรับจากคนอื่นเลย
แต่เรากลับได้ การยอมรับ และ การนับถือจากตัวเองมากขึ้น
บทความโดย พญ. ทานตะวัน อวิรุทธ์วรกุล
เครดิตภาพ : http://www.doohoon.com/smf/index.php?topic=41036.0
